Lughnasadh: Een Feest van Dankbaarheid en Vruchtbaarheid

De Betekenis van Lughnasadh

1 augustus markeert het feest van Lugh, een bekende godheid in de Ierse mythologie. Maar heb je al gehoord van Lugus? Misschien ken je het verhaal van Lugh Lamfada, ook wel Lugh met de Lange Arm genoemd, de meester van vele kunsten. Maar ken je ook Lugus Lama Uadas, Lugus van de Lange Hand? Volgens de Ierse mythologie stichtte Lugh dit feest ter nagedachtenis van zijn voedstermoeder Tailtiu. Tailtiu was de laatste koningin van de Fir Bolg en een wezen van de aarde. Zij overleed door uitputting nadat ze zelf de velden van Ierland had klaargemaakt voor de landbouw.

De Rol van Telo

Maar heb je al gehoord van Telo? Telo voedt het volk door haar aanwezigheid en sterft door verwaarlozing en vergetelheid. We gaan terug in de tijd, naar een periode waarin Gallie onder de hoede verkeerde van een jonge god met drie gezichten: Lugus. Hij was de meester van kunst en woord, krijger én dichter, een koning zonder troon die het volk zijn eigen meester liet zijn. Elke koning heeft een moedergrond. De grond van Lugus droeg de naam Telo, de Aardse, die de velden baarde en de bronnen opende. Haar naam werd in het zuiden Telo Martius, de strijdbare aarde, en in het noorden Teuta, zij die het volk draagt.

De Ontstaan van de Feestelijkheden

Toen de dorpen verschenen aan de oevers van de rivier Matrona, de huidige Marne, en de ouden de wouden van de Arduenna betraden, was het Telo die hen leerde de aarde te bewerken en te zaaien. Zij boog zich dag en nacht over het jonge graan, sprak de woorden van groei in de wortels en ademde warmte over het land. Maar toen het volk gretig plukte van haar gaven en vergat te danken, trok Telo zich terug, zwijgend. Men greep en greep de vruchten, blind voor de levende adem van Telo in de vrucht. Het graan verbleekte, de winden keerden en het land werd dor.

De Terugkeer van Lugus

Lugus, die haar voedsterzoon was, daalde van de bergen af en vond haar slapend in een kuil van omgeploegde aarde, haar handen zwart, haar borstkas stil. Hij knielde neer, nam haar hoofd in zijn schoot en weende drie dagen en nachten. Op de vierde dag sprak hij: "O Telo, sterf niet, ik besta omdat jij stroomt!"

Hij riep het volk bijeen op het heilig plateau boven de rivier Sequana, waar de wind de stemmen draagt. Daar stichtte hij een feest van dankzegging met lied en vuur. De heilige stenen werden gewassen en de zegening met het water stroomde overvloedig. Hij noemde het Teluetlon, de eredienst van Telo, de aarde, Moeder Aarde. Daar bracht men de eerste vrucht van het veld, het eerste brood van nieuw meel, en ook het eerste bloed om haar te tonen dat men zich herinnerde.

De Vruchtbaarheid van Dankbaarheid

En de wind blies over de akkers en uit haar buik klopte nieuw leven op. Sindsdien komt ieder jaar het volk bijeen wanneer de korenaren zwaar staan, Nassatis Lugou, de herdenking van Lugus. Want er is geen ontvangen zonder geven, en de overvloed stroomt dankzij het offer. De naam van Lugus leeft voort in de steden van het land: Lugdunum, Luguvallis, Lugudunon, terwijl Telo rust in elke vruchtbare vlakte, elke bron, elk warm veld dat rijp is van de zomer.

Ze leende haar naam aan het huidige Toulon in Frankrijk, waar de kathedraal Sainte Marie de la Seds staat. Maria op de zetel. Misschien is dit de echo van de aarde zelf als dragende zetel van leven en incarnatie.

Een Ander Lughnasadh Verhaal

Het is een ander Lughnasad verhaal, dat zich eerder richt op de halve oogst op 15 augustus. Hier ligt de nadruk niet zozeer, zoals in het verhaal van Lugh en Tailtiu, op het sterven om te leven, maar op de vruchtbaarheid van de erkenning en de vruchtbaarheid van de dank. Dit is een samenraapsel van elementen die mijn leraren me vertelden.

Mogen we ons de gave van dankbaarheid herinneren, en moge je oogst overvloedig zijn.

Fijne Lughnasadh!

Link naar meer informatie