Vrouwe Ragnell en het Uur van de Wolf

Als vertegenwoordiger van de Waarheden, kent onze traditie de Wolf als de grote Leraar.

Het gaat vooral om (maar beperkt zich niet tot) de confrontatie met oerwaarheden die soms diep in ons zitten en omhuld zijn door angst en culturele bemeestering. Hierin verschilt Wolf van de Zalm der Wijsheid die alle ervaringskennis sinds het begin der Schepping draagt.

Wat is dan juist die dynamiek van het “kennen" waaraan de Wolf rijk is? Volgens mijn Leraar was het het soort “kennen" zoals men vroeger de geslachtsgemeenschap beschreef: “zij kende hem, hij kende haar". De Leraar draagt het kennen van het mysterie “de Ander”, zonder dat de Ander zich van het mysterie ontdoet. Dat het hier behalve het uiterlijk gegeven, uiteindelijk over de Ander in jezelf gaat, zelfs de Andere wereld in jezelf, laat zich voelen.

Wolf is op dit niveau de drager van de bijzondere erotiek tussen de Natuur (Andere, vreemde wereld) en Cultuur (kenbare wereld).

Vrouwe Ragnell is één van de figuren uit de oude legenden die hier haar opwachting maakt. In dit verhaal gaat Koning Arthur/Walewein (de Cultuur) op zoek naar wat een vrouw (de Natuur) eigenlijk echt verlangt. Walewein ontmoet tijdens dit avontuur een oude vreselijk uitziende vrouw, krom en kwijnend: Ragnell. Zij wist echter het antwoord op de vraag, en zou deze openbaren als Walewein haar tot vrouw nam. Toen ze huwden werd ze tijdens het feest overdag bespot. Maar toen de nacht viel en Walewein het bed met haar zou delen, merkte hij dat ze verandert was in een prachtige jonge vrouw.

Ragnell stelde hem voor de keus: of ze mooi was ’s nachts en lelijk overdag.. of omgekeerd. Na wikken en wegen zei Walewein dat de keuze aan haar was. En dit was het antwoord op de vraag: wat een vrouw echt verlangt is om volgens haar eigen natuur te mogen leven.

De confrontatie met een oude Vrouwe is een veel voorkomend gegeven in onze oude verhalen. Het onderliggende thema is een man die het leiderschap wil opnemen en om dit te verkrijgen moet huwen met het Land. Het Land toont zich eerst als de woeste, onaantrekkelijke feeks, die een reflectie is van de afkeer van de man. Wanneer hij deze tot zich kan nemen, openbaart zich de onderliggende pracht, en ziet ze Haar voor wie ze werkelijk is.. doorheen deze confrontatie openbaart ze haar Waarheid.. het Uur van de Wolf.

Door het Land het Land (vrouw) te laten zijn, voorbij de eigen wens van de Cultuur (man), kunnen Natuur en Cultuur in evenwicht leven.. enkel zo behoudt de Cultuur het Koningschap dat een Hoederschap is.

Dit is de Waarheid van Wolf: de Natuur laat zich niet bepalen. Zolang de Cultuur zowel de nacht- als dagzijde van de Natuur als één geheel ziet, kan ze haar Waarheid proeven.